سیره مدیریتی و حکمرانی رهبر شهید انقلاب
حضرت آیتالله العظمی سید علی حسینی خامنهای (ره) در ۲۹ فروردین ماه سال ۱۳۱۸ هجری شمسی، در شهر مقدس مشهد، در خانوادهای مذهبی و علمی دیده به جهان گشودند. پدرشان آیتالله سید جواد حسینی خامنهای از علمای برجسته خراسان و مادرشان بانویی پارسا و اهل عبادت بود که نقش مؤثری در تربیت نخستین سالهای حیات ایشان داشتند. از کودکی، استعداد سرشار و هوش مثالزدنی ایشان موجب شد تا تحصیلات حوزوی را در سنین بسیار پایین آغاز کنند و در محضر بزرگانی همچون آیتالله میلانی، آیتالله بروجردی و امام خمینی (ره) به درجه رفیع اجتهاد نائل آیند. ایشان نه تنها در فقه و اصول به تبحر رسیدند، بلکه در فلسفه، عرفان و ادبیات فارسی و عربی نیز صاحب نظرانی کمنظیر بودند و از همان دوران جوانی، به تدریس سطوح عالی حوزه و نگارش آثار ارزشمند علمی مشغول شدند.
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، آیتالله خامنهای از چهرههای شاخص و مؤثر مبارزات علیه رژیم ستمشاهی پهلوی به شمار میرفتند. ایشان با سخنرانیهای آتشین، نوشتههای روشنگرانه و حضور مستمر در صحنههای اجتماعی، افکار عمومی را نسبت به ماهیت استبدادی و وابسته رژیم آگاه میساختند. این فعالیتهای گسترده، بارها ایشان را به زندانهای رژیم و تبعید به مناطق محروم کشاند، با این حال هرگز از مسیر مبارزه دست برنداشتند و شکنجهها و فشارها را با صبر و استقامتی تحسینبرانگیز تحمل کردند. پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷، ایشان به عنوان یکی از اعضای کلیدی شورای انقلاب، مسئولیتهای حساس و سرنوشتسازی را بر عهده گرفتند؛ از جمله امامت جمعه تهران، نمایندگی مجلس خبرگان، فرماندهی نیروهای بسیج و سپس ریاست جمهوری در دو دوره متوالی (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸). در این دوران پرچالش که همزمان با جنگ تحمیلی و بازسازی کشور بود، کارنامه درخشانی از مدیریت جهادی و تدبیر عقلانی به جای گذاشتند.
از سال ۱۳۶۸ و با انتخاب ایشان به عنوان رهبری نظام جمهوری اسلامی ایران، دوران جدیدی از حکمرانی آغاز شد که تا آخرین لحظات حیات پربرکتشان ادامه یافت. سیره مدیریتی ایشان همواره بر چهار رکن اساسی استوار بود: استقلالطلبی در سیاست خارجی و عدم وابستگی به قدرتهای سلطهگر، عدالتمحوری در توزیع امکانات و مبارزه با فساد، مردمداری واقعی با سفرهای استانی و ارتباط بیواسطه با اقشار مختلف، و مقاومت هوشمندانه در برابر زورگویی و تحریمهای ظالمانه. ایشان با تکیه بر عقلانیت انقلابی و بصیرت دینی، الگویی از حکمرانی متعهد، خستگیناپذیر و آیندهنگر را به جهانیان نشان دادند و در این مسیر، بیانیههای راهبردی همچون «گام دوم انقلاب» را برای ترسیم چشمانداز تمدنی ایران اسلامی صادر کردند. تأکید ایشان بر جوانگرایی، علممحوری، تولید دانشبنیان و وحدت ملی، از جمله میراثهای ماندگار این دوران است.
ایشان تا آخرین نفس، در مسیر خدمت به اسلام، قرآن و ملت شریف ایران پایدار ماندند و با شهادتی مظلومانه در ۹ اسفند ۱۴۰۴، برگ زرین دیگری بر تاریخ انقلاب افزودند. روح مطهرشان شاد و راه پرافتخارشان ادامهدار باد.
